1 ) قرآن ياد آخرت را عامل خلوص و تصفيه روحى حتى انبياء بزرگ تلقى نموده است : واذكر عبادنا ابراهيم و اسحاق و يعقوب اولى الايدى و الابصار انا اخلصناهم بخالصة ذكر الدار . ( سوره ص / 45 - 46 ) » ياد كن بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را كه صاحب دست ( عمل ) و چشم ( بينش ) بوده اند ما آنان را به واسطه خالص كننده اى خالصشان كرديم و آن ياد خانه آخرت است . ياد راه طولانى و پرپيچ و خم آخرت اين گونه مىتواند وسيله تصفيه روح و زدودن رسوبات قلبى و كدورت هاى باطنى گردد . اولياء بزرگ الهى و ائمه طاهرين سلام الله عليهم اجمعين را نيز مى بينيم كه وقتى از مقامات و منازل انسان ها درمسير پس از دنيا ياد كرده اند چگونه آه و ناله شان بلند شده است كافى است فقط فقرات دعاى ابوحمزه را از زبان امام سجاد عليه السلام ازنظر بگذرانيم : فما لى لاابكى ابكى لخروج نفسى ابكى لظلمة قبرى ابكى لضيق لحدى ابكى لسؤال منكر و نكير اياى ابكى لخروجى من قبرى عريانا ذليلا حاملا ثقلى على ظهرى انظر مرة عن يمينى و اخرى عن شمالى اذا الخلائق فى شان غير شانيلكل امرء منهم يومئذ شان يغنيه وجوه يومئذ مسفره ضاحكة مستبشره و وجوه يومئذ عليها غبرة ترهقها قترة و ذلة . پس چرا گريه نكنم ، گريه مى كنم براى لحظه جان كندنم ، گريه ميكنم براى تاريكى قبرم ، گريه مى كنم براى تنگى لحدم ، گريه مى كنم براى پرسش هاى نكير و منكر ، گريه مى كنم براى زمانى كه از قبر بيرون مى آيم برهنه و خوار ، در حالى كه بار سنگين گناهان را خود به دوش گرفته ، گاهى نگاه به طرف راست خود كرده و گاهى به جانب چپ مى نگرم ، در آن هنگام كه جمله آفريدگان هر كس در كارى غير از كار من و شأنى به جز شأن من هستند هر كس در آن مشغول به خود بوده و التهاب و اضطراب آن ها مانع توجه به ديگران است . چهره هاى گروهى گشاده و شاداب و خندان است و گروهى ديگر غمزده و پريشان كه غبار مذلت رخسارشان را فرو پوشانيده و گرد ماتم به روى آنها سايه افكنده است . 2 ) بازگشت جهان و انسان به سوى خدا يك اصل عام و كلى است اما در مورد انسان عنوان ديگرى نيز به عنوان لقاءالله مطرح است و لقاءالله اختصاص به مؤمن ندارد مؤمن و كافر به ملاقات خدا مى روند چه اينكه خداوند فرموده است : « يا ايها الانسان انك كادح الى ربك